Onderzoeker

Anne-Mei observeert, luistert, graaft en interpreteert haar omgeving. Zij is een ware antropoloog. Haar manier van onderzoeken heet participerende observatie. Voor een langere periode dompelt ze zich onder in de wereld die ze wil onderzoeken. Ze werkt mee, kijkt wat er gebeurt en stelt vragen. Ze duidt de context en heeft aandacht voor de perspectieven van alle betrokkenen.

Anne-Mei onderzoekt net zo lang tot ze de werkelijkheid achter een verhaal heeft doorgrond. In haar onderzoeksthema’s en inzichten loopt Anne-Mei ver voor de troepen uit. Vanaf 1991 doet ze al onderzoek naar beslissingen rondom het levenseinde. Dilemma’s bij euthanasie, de rol van artsen en verpleegkundigen, wel of niet doorbehandelen, de schrale wereld van de verpleeghuiszorg. Vandaag de dag zijn het actuele thema’s die ons allen beroeren.

Deze gevoelige en complexe onderwerpen maakt Anne-Mei al jarenlang zichtbaar en bespreekbaar. Daardoor kan en durft zij ook een overstijgende visie op zorg te geven.

'Antropologen doen onderzoek binnen de context van de praktijk. Ze bekijken met de nodige afstand en nabijheid de werkelijkheid net een beetje anders. In de dementiezorg zijn antropologen relatieve nieuwkomers. In mijn optiek geven ze niet alleen een waardevolle, maar ook noodzakelijke toevoeging op bestaande kennis.'